Wouter vierde plaats De Haan

Kriebels,

 

 

Het is waarschijnlijk een herkenbaar gegeven bij menig triatleet. De eerste zon, het haar er af ( van mijn benen dan), de vorm die begint te komen. Tijd om eens een nummer op te spelden.

Vorig jaar stond ik ook al aan de start van de veloopzwem in De Haan. Een klassieker op de triatlonkalenderen (34e editie!) en een eerste test. De afgelopen maanden heb ik goed kunnen trainen en het vooropgestelde plan lijkt zijn vruchten af te werpen. Iets meer kilometers en intensiteit in het fietsen en lopen maakten me een stuk sterker en de uren in de fitness en redcord zorgen ervoor dat vervelende blessures achterwege blijven. In De Haan wordt er ‘s ochtends 500 meter gezwommen. Ik klokte af in krak dezelfde tijd als vorig jaar. Met 5’47 was ik meer dan tevreden. Ik startte die namiddag als tweede voor het fietsen en lopen. Achter ons stond de volledige ploeg van Tri team Brugge. Allemaal jonge gasten met goesting om er eens flink in te vliegen maar zoals vooraf gedacht was het vooral wachten op de komst van Hans Vanden Buverie. Tot halfweg het fietsen was het zenuwachtig koersen met af en toe eens een demarrage en een gat om toe te rijden. Toen de Pantzerwagen van 12BO4 kwam aansluiten was het alle hens aan dek. De onderkant van mijn fietskader inspecterend bereikten we de wisselzone waar ik na een goeie wissel rond de zevende plaats begon te lopen. Ik had direct een goed gevoel en kon nog enkele atleten remonteren. Eventjes dacht ik nog naar de top drie te lopen maar de jonge gasten voor mij beschikten vooral op de stukken meewind over meer snelheid dan ondergetekende diesel. Als vierde liep ik over de finish. Ik ben heel tevreden met dit resultaat! Midden in een zware trainingsblok liep ik een solide race en in het lopen had ik geen verval. Er resten me nog tien weken voor Ironman Nice en ik heb er een goed gevoel bij. De tweede week van de paasvakantie ga ik het parcours in Nice eens verkennen en 1 mei start ik in Aix-en Provence (halve Ironman) als generale repetitie. Als alles zo goed blijft gaan dan zit er een mooie prestatie in. Ik denk dat we met ons team wel iets kunnen neerzetten in NICE…

 

Stay tuned !

 

Wouter

Donavan Verslag vierde plaats Grand Raid

Met een 4de plaats in de Trail des Bosses en een 11de plaats in de NorthCTrail is 2016 tot nu al bijna een groter succes dan gans 2015 bij elkaar. De Grand Raid Nisramont is wat mij betreft de ideale opener van het nieuwe triatlonseizoen. Voor het derde jaar op rij moest ik genoegen nemen met Bientje als teammaat… Huh, teammaat? Ja, dit is een duorace waarbij je samen 5km moet kajakken, 24km mountainbiken, 7km trailrunnen, 12.5km mountainbiken en 4km bike&runnen. Veel avontuurlijker en gekker moet het niet worden J

We hadden dit jaar de luxe om te kunnen logeren vlakbij de start, in een soort herberg waar er meer matrassen lagen dan in een doorsnee vluchtelingenkamp. Met dank aan de oprichter van sport-events en organisator van deze (en veel andere) wedstrijd(en). Bientje en ik deelden noodgedwongen een kamer met Team Carl in’t kwadraat. Voor 1 van de 2 Carls was dit zijn vuurdoop in dit soort gekke wedstrijdjes. Goed geslapen, twee zakjes havermout, wat brood, eieren en een gesprek met Paula Ijzerman (googelen!) later waren we volledig klaar om opnieuw in bed te kruipen. Ik had namelijk echt 0.0 goesting om in die kajak te kruipen en besliste om niet deel te nemen. Gelukkig stond er voldoende ‘Poliswag’-muziek op mijn laptop. De beste motivator in moeilijke tijden ;)

5km kajakken
Als allereerste duo dobberden we een kwartier voor de start in onze kajak rond in de barrage van Nisramont. 2 graden, meer moest dat echt niet zijn hoor. We pepten elkaar nog wat op en probeerden zo veel als mogelijk vooraan te starten. Waar we vorig jaar na het startsignaal al meteen begonnen te wenen, waren we dit keer goed weg. We hielden een mooi tempo aan en Bientje stuurde ons foutloos naar het keerpunt. Enkele sprintjes later kwamen we als 30ste duo uit het water na 35 minuten. Van een goeie start gesproken. Ik kende daarna wat problemen in de wisselzone, omdat ik mijn handschoenen en joggingbroek maar niet uit kreeg. Zou het koude water daar voor iets tussen zitten? Amai…

24km mountainbiken
900 hoogtemeters, do I need to say more?
Mountainbike van de bovenste plank, schitterend parcours. Bientje had last van een uitzonderlijk goeie dag, om het met zijn woorden te zeggen ‘zo’n dag zal ik nooit meer hebben’. Dan was het dit jaar eens mijn beurt om aan de rekker te hangen en 7 doden te sterven. Heel langzaam kwam ik er toch wat door maar een echt goed gevoel had ik nooit. Dit blijkt achteraf allemaal relatief te zijn want we zetten de 4de tijd neer op dit onderdeel. We waren intussen ook opgerukt naar de 6de positie.

7km trailrunnen
Voor het eerst voelde ik me sterk vandaag. In de wissel namen we meteen grote afstand van het 7de en 8ste team. We liepen de eerste ‘vlakke’ kilometers een goed tempo, gevolgd door een heel snelle, technische afdaling. We kregen wereldtopper Luxem en zijn kompaan in de mot, en ook ex-veldrijder Bart Aernouts met zijn teammaat was niet zo heel ver meer voor ons. Na 7km kwamen we opnieuw in de wisselzone met de 2de looptijd. Enkel het eerste duo was nu nog buiten schot. We begonnen als 5de aan het tweede mountainbiken.

12km mountainbiken
Shit, bij het bespringen van mijn fiets kon ik maar heel nipt de opkomende krampen vermijden. Bientje moest wachten op mij en ik zag het tweede team verder weg rijden. Gelukkig kon ik de krampen verdringen en met alles wat ik in me had reden we het gat toe naar team 3 en 4. Team 3 was echter te sterk en ik moest hen laten rijden. Over de rest kan ik kort zijn, ik heb een halfuur lang enkel mijn voorwiel en de grond gezien. Bientje gaf me af en toe een stevige duw, maar het was volledig op bij mij. Puur op karakter kon ik maar net in het spoor van team 4 blijven. Bientje demarreerde vlak voor de wissel en ik stopte met mijn laatste krachten nog af, maar moest dan de rol volledig lossen.

4km bike&run

Het leek erop dat we van onze vooraf afgesproken tactiek afstand zouden moeten nemen, maar na mijn 8ste verrijzenis (dit is absoluut niet stoefend bedoeld) had ik plots een heel snelle wissel in de benen. Ik begon als eerste van ons 4 (team 4 en 5) aan het lopen en onze tactiek kon alsnog perfect gevolgd worden. Het ging zoals gepland en we namen nog veel afstand van team 5. Als 4de en amper op 2’28 van de winnaars kwamen we na 3u27 over de finish. Ik zat zodanig kapot dat ik terstond begon te huilen als een baby die net kaka heeft gedaan.

Kort samengevat: knalopener van het nieuwe seizoen. Bientje was vandaag gewoon van een ander niveau, maar puur objectief gezien heb ik het ook niet slecht gedaan. Vooral mentaal dan. Een teken dat het goed zit. Ik heb nog exact 2 maanden tot mijn eerste grote doel, Xterra Portugal. Ik zit op schema. De nieuwe aanpak met mijn nieuwe trainer Stefaan Tritraining blijkt goed te werken

Seppe Odeyn : Vice Kampioen Bis3

Een voordeel van papa zijn is dat je kunt thuis komen na een wedstrijd en heel je relaas tot in de kleinste details kan doen aan je dochter. Af en toe begint ze dan te wenen of valt ze in slaap. Lachen was er spijtig genoeg niet bij vandaag…
Ik begon dus met vertellen dat ik vandaag meedeed aan het Belgisch kampioenschap crossduathlon in Retie. Ik had een aantal redenen om het goed te doen, natuurlijk voor vrouw en kind. Maar sinds een goeie maand ben ik ook peter van 2 jeugdatleten. Op de multisportstage van de VTDL kreeg elke elite atleet 2 jeugdatleten onder zijn hoede. Zo mogen Jarno Cuypers en Hanne Peeters mij vanaf nu peter noemen. Ik neem mijn rol  uiteraard serieus en samen maakte we de deal dat we alle 3 Belgisch kampioen duathlon gingen worden. Ik moest in Retie dus wel het goeie voorbeeld geven. Makkelijk zou het niet worden, daar het Bk crossduathlon altijd het sterkst bezette Bk van het jaar is. Rik Thijs en Bart Borghs moet ik jullie al niet meer voorstellen. Maar ook specialist Geert Laurijssen was van de partij. Bart Aernouts was de opvalendste naam op deelnemerslijst, Bart is prof atleet bij het BMC-Etixx team en was in het verleden al Europees en werldkampioen duathlon. Alleen was me opgevallen dat Bart op de startlijst stond met een daglicentie. Nu neem ik jullie graag mee naar de Hel van Kasterlee van 2012. De Hel was toen ook een Belgisch kampioenschap en ik was die dag ook ingeschreven met een daglicentie. Ik wist dus op voorhand dat ik geen Belgisch kampioen kon worden. Ik won daar mijn eerste Hel maar werd dus geen Belgisch kampioen, die titel was voor Tony Goossens die als 2de aankwam en wel een licentie had. Terecht uiteraard dat waren nu eenmaal de regels.
Met dat in mijn achterhoofd voelde ik al nattigheid. Ik informeerde dus bij de referee of Bart Aernouts een licentie had. Er werd mij gezegd dat deze niet in orde was en hij dus geen aanspraak maakte op de Belgische titel en hij daarvan op de hoogte was….
​We vertrokken voor 4 snelle kilometers lopen. Die gingen vlot, ik kon meegaan met een kopgroep van 6 en kon als eerste wisselen. Al snel reden we met de genoemde namen op kop. Ik probeerde om op de technische stukken een gaatje te krijgen. Ook Geert Lauryssen deed als ex-motocrosser duchtig mee in de technische zones zodat het tempo hoog bleef. Er kwam alleen niet genoeg afscheiding en zo gingen Rik, Bart A, Bart B, Geert en ik de laatste ronde in. Op het einde zette ik nog alles op alles om weg te rijden. Ik kreeg een klein gaatje op Bart A en Geert. Rik en Bart B waren blijven haperen aan een gedubbelde hoorde ik na de wedstrijd. Bart A reed het gat dicht en zo doken we de wissel in. Ik had een goeie wissel en kon direct goed doorlopen alleen Bart A volgde. Na de eerste ronde was Bart B naar de 3de plaats gelopen voorbij Geert. Tot op die moment bleef ik vol doorlopen, ik was dan toch al zeker van een Belgische titel? Bart Aernouts pakte over en ik moest alle zeilen bijzetten om te volgen. Ik hoopte dat hij in de technische loopstroken wat zou stil vallen maar het bleef harken om te volgen. Ik moest een gaatje laten en kreeg het niet meer dicht gelopen. Nog nooit zo nipt een wedstrijd verloren, maar ik was blij dat ik een topper als Bart tot op de meet kon volgen en ik was dan toch Belgisch kampioen?
Maar dat bleek toch niet helemaal te kloppen. Ik voelde de bui al redelijk snel hangen als ik zag hoe er druk rondgebeld werd en iedereen naar iedereen wees en niemand nog een beslissing durfde nemen.
Ach ja ik wil hier nu ook niet als een slechte verliezer overkomen. Ik verloor de wedstrijd en Bart is een Belg dus zou het simpel moeten zijn, maar we spreken hier wel over duathlon, daar waar je koersklakje afgekeurd kan worden omdat er een logo van een sponsor opstaat of waar ze je een tijdstraf geven omdat op de slow motion beelden te zien is dat je hiel toch nog net de mount line raakt. Regels worden dus meestal tot in de puntjes nageleefd, dat maakt het voor mij toch allemaal wat verwarrend. Ik heb nu al aan beide kanten gestaan en al 2 maal geen titel gehad dat is wel bijzonder jammer.
Bart Borghs werd uiteindelijk 3de, Geert 4de en Rik 5de.
Ik voelde me even Kalimero en heb dan op Odeynse wijze een protest gedaan tijdens de podiumceremonie. Ik heb mijn klakje niet afgezet tijdens de brabanconne. Sorry koning Filip U zal dat wel snappen en bedankt Bartje B om mij te steunen door je muts op te houden.
​Voor mijn petekindjes wordt het format van onze deal nu lichtjes gewijzigd, namelijk: doe beter als je peter en zorg aub dat jullie licentie in orde is!

Wat Laurien Odeyn daar allemaal van vond? Die geeuwde eens en sliep verder.

Seppe is goed begonnen

Seppe Odeyn : vierde titel in de Hel

Foto

De feestdagen komen eraan, ik geraak de trap niet af en onze kast buigt wat verder door onder het gewicht van een nieuwe trofee. De Hel is weer voorbij, zo ging het dit jaar:
Foto

Beachrace in Bredene
My way to Hel
Mijn voorbereiding was dit jaar anders als de voorbije jaren.
Ik won de marathon in Kasterlee en richtte me daarna op bier en strand.  Eerst deed ik onder lichte sociale druk mee aan het BK beermile: ik werd er 4de en deed een pak beter als andere jaren. Daarna vormde ik met mijn schoonbroer Ruben aka “de smalle” het Herentse Orbea beachrace team bestaande uit ons beide. We reden de strandraces van De Panne en Bredene. Ik eindigde de wedstrijden als 23ste en als 10de . Verder bleef alles wel hetzelfde: verstand op nul en trainen. De wasmachines sportkleren draaiden weer op volle toeren ten huize Odeyn. Ik voelde mij dan ook klaar mijn titel in Kasterlee te verdedigen. Tegenstand kwam uiteraard van Rik Thijs en Bart Borghs maar ook meervoudig wereldkampioen Rob Woestenborghs stond aan de start. Voor Rob zijn laatste wedstrijd uit zijn indrukwekkende carrière.
​Thriller
Aan de start weerklonk dit jaar niet het traditionele highway to hell maar Thriller van Mickael Jackson. Een DJ met waarzeggers talenten zou later blijken. Al na 1km liepen we met 4 afgescheiden, het tempo lag wel hoog. Rob liet het tempo niet zakken en ik voelde al redelijk snel dat dit tempo te snel was voor mij. Vooraf wist ik dat ik Rob geen 15 km zou kunnen volgen, maar dat ik als eerste van de 4 zou moeten lossen was niet voorzien. Zo liep ik met 25sec achterstand de wissel in. Het was niet dat ik minder had gelopen want ik liep anderhalve minuut sneller als het jaar voordien, er waren er gewoon 3 sneller.
​Op de fiets moest de kloof zo snel mogelijk dicht, dus ik wisselde snel en kon al meteen wat dichterbij schuiven. Ik zag ze rijden en had dus een mikpunt. Maar ik maakte een foutje in het beruchte maïsveld en reed me even verder weer vast en zag ze alsmaar kleiner worden. Op de snellere stroken verloor ik al snel terrein omdat de 3 uiteraard goed samen werkte. Daar zat ik dan ergens in de Kastelse velden te vloeken, als 3-voudig winnaar met het nummer 1 op mijn fiets simpelweg achtergelaten door 3 toppers. De wedstrijd was nog lang maar het zag er toch niet echt gunstig uit.
​Op zo’n momenten kan ik gelukkig rekenen op een ervaren Hel-crew. Begeleiders Bobby en Birger maande me aan kalm te blijven en op mijn vermogensmeter te blijven rijden, dankzij coach Stefaan wist ik immers wat ik 105 km lang kon trappen aan wattages. Dat kleine bakje dat ik van ploegmaat Kris Coddens had geleend en dat al menig wielerwedstrijd van zijn spanning heeft beroofd, was mijn leidraad in de Hel. Ik verloor een minuut de eerste ronde en halfweg had ik al een dikke 2 minuten achterstand. Ik probeerde positief te blijven denken, ik wou het verschil beperken dan was er misschien nog iets mogelijk in de afsluitende 30 km lopen. Plots kreeg ik te horen dat ik 5 seconden dichter kwam en dat het verschil minder als 2 minuten was. Ik had het goeie ritme te pakken en werkte mijn rondjes aan een egaal tempo af. Tot mijn verbazing werd het gat kleiner met de kopgroep, ik kwam tot op minder dan een minuut. Toen ik ze in de laatste ronde voor me zag rijden wist ik dat nog voor de wissel zou komen aansluiten. Na 95km MTBen zat ik eindelijk vanvoor in de wedstrijd.
Met 4 gingen we richting de wissel. Ik kon zelfs nog een klein kloofje slagen op de 3 en kwam samen met Bart uit de sporthal gelopen en begonnen aan de laatste loopproef, Rob en Rik volgde iets verderop. Terug op kop in mijn Hel, dat gaf me vleugels.  Ik kon afstand nemen van Bart, bleef nog redelijk ontspannen lopen en werd ondersteund door mijn begeleiders Bobby, de smalle en DJ Birrie White. De eerste 15km gingen snel voorbij en ik had een voorsprong van 2 minuten op Rob en Bart.
In de laatste ronde kreeg ik nog extra ondersteuning van ploegmaat Coddens die het gezelschap volgers aandikte en meeliep. Het begon pijn te doen in die laatste kilometers, mijn voorsprong was gelukkig geruststellend. Ik probeerde een beetje te genieten maar het was wachten tot ik de sporthal binnenkwam en ik eindelijk mocht stoppen met lopen. Ik mag de Hel nog 10 keer winnen maar in de sporthal aankomen zal altijd speciaal blijven. De warme ontvangst door een bomvolle sporthal doet echt deugd na een lange dag afzien. Ik verbrak bovendien mijn vorige parcoursrecord met een kwartier en zet de nieuwe tijd op 6u15. Bart werd 2de, Rob werd in zijn laatste wedstrijd 3de en Rik 4de.
​Mijn 4de zege op rij was zeker speciaal, het was ongetwijfeld de spannendste van de 4.
Thank you for the music to
-Dj Birrie White aka Birger Leys, Bobbie Paesen, ardoissier “smalle” Ruben Cumps en Christiano Coddens voor de begeleiding.
-Alle supporters voor de vele aanmoedigingen en berichtjes
-Mijn sponsors, Orbea, Orca, Tritraining, Hoka one one, High5, Lake en Stance
-Dietiste Louise voor wederom een strak voedingsschema inclusief beermile
-Osteopaat Jan voor het grote onderhoud
-Kiné/zus Marie voor het tapen van zowat elk spiertje in mijn benen tijdens de voorbereiding
-Coach Stefaan voor het schema en raceplan
-Mijn Valerie voor alles

What’s next?  Papa worden!

Foto

THOMAS De Schutter is BACK

Hey,

Het laatste bericht dat ik hier op de site zette was een verslag van IM Hawaï zo’n klein jaar geleden. In de tussentijd hebben Imke, Lize en ik een fantastische periode meegemaakt in Nieuw-Zeeland waar er voor trainen geen plaats noch goesting was, maar niettemin de fysieke paraatheid regelmatig werd beproefd tijdens de vele wandeltochten die we daar deden. Als je dan nog eens een flink uit de kluiten gewassen vulkaan op moet met een dito peuter in de rugzak vanachter, mag je wel spreken van een stevige workout. … Read more

Onze Vice Wereldkampioen – Silver Daddy

Er was eens… zo begint een sprookje en de gepaste woorden om mijn nieuwe episode mee te beginnen aangezien dit avontuur aardig veel weg heeft van het betere disney werk.

Moesten jullie het nog niet weten Valerie en ik verwachten in februari een klein Odeyntje! Voor mij het bewijs dat er iets in mij toch goed kan zwemmen. Nu ik vader ga worden vind ik het meteen belangrijk een coole papa te zijn, een papa die medailles wint op wereldkampioenschappen bijvoorbeeld.

Foto

  … Read more

Kris zijn tweede XTERRA overwinning

Xterra Denmark 29/08/2015

Ik had echt zin in deze wedstrijd. In juni-juli haalde ik niet de vorm die ik wilde door ziekte op de verkeerde momenten. Ik was dus wel wat uit op revanche. In juli had ik op het EK een offday als nooit tevoren, en dat knaagde. Ik schrapte Xterra Italië uit het programma om wat rust te nemen, en kon in augustus goed trainen. Ik voelde me dus klaar voor een stevig nummer. De sterkste namen uit het circuit stonden ook daags nadien in Engeland aan de start dus hier zou ik vooral af te rekenen hebben met Yeray Luxem, Sam Osborne die me net klopte in Zweden en Jens Roth die 2de werd op het EK.

Het parcours beviel me wel. Niet echt in mijn voor- of nadeel, maar echt mooi. Zwemmen in de zee vind ik altijd leuk, en door de wind kregen we een woelige zee. De 2 fietsronden van 15km waren voor de volle 100% offroad, slingerend door mooie bossen met wat heel korte maar pittige klimmetjes. De 2 looprondes van 5km begonnen door de duinen, draaidend het bos in waar vooral de reeksen heel pittige korte hellingetjes doorwogen om dan terug te eindigen met een kilometer strand tot aan de meet.

Read more

THOMAS BUYLE : 5de van de wereld, Agegroup 18-24 @ IRONMAN World Championship 70.3!!!

5de van de wereld, Agegroup 18-24 @ IRONMAN World Championship 70.3!!!

Het wereldkampioenschap Ironman 70.3 in Zell Am See (AUT) kan je vergelijken met de Mythische Ironman van Hawaii. Uiteraard is Hawaii veel groter, indrukwekkender en heeft zoveel meer geschiedenis. Maar hier in Zell am See staan alleen de allerbeste van de wereld aan de start. In mijn agegroup werden enkel de eerste 2 van elke kwalificatiewedstrijd ter wereld geselecteerd. De startlijst van de pro’s was ontzettend indrukwekkend. (Gomez, Frodeno, Kienle). Omdat dit kampioenschap voor het eerst op Europese bodem plaatsvond was het een unieke kans om hier aan de start te staan. De locatie was top! Het heldere water van Lake Zell. Fietsen en lopen tussen de bergen, in een bijna surrealistische wereld. Prachtig decor.

FotoRead more

Eindelijk, @Ironman Kopenhagen

Eindelijk heb ik de wedstrijd kunnen doen die ik reeds lang in het hoofd en de benen had.

Donderdagnamiddag, ongeluk op de binnenring, binnenring afgesloten. Telefoontje naar Stefaan en toch maar een beetje  vroeger vertrekken naar Zaventem. Via de buitenring raken we vlotjes en relaxed in Zaventem. Check-in van de fietsen, bagage controleren,… Alles verloopt goed en wij zijn nog steeds ontspannen. Een koffietje, een broodje,… Volledig zen stappen we rustig naar de gate. Onze gate ligt vlak bij de bar en we zetten (benenrust is belangrijk !) ons nog eventjes, drinken een waterke en wachten tot we mogen inchecken. We praten over dit en over dat en over zus en over zo. Rond ons verzamelen zich de eerste Deenen, gate 44 zal nu wel snel opengaan, want het is ondertussen toch al 16 UUR ! AAAAAH! Duits lijkt op Deens, via gate 44 raak je in Göteburg, we stijgen op om 16u10, and it’s a long way tot gate 59. We horen de last call for passengers flying to Copenhagen en sprinten naar de gate. Al lopend (sprintend) naar de ingang van het vliegtuig beseffen we allebei: fuck, we hebben goeie benen :) Rustig, volledig relaxed en zen (maar ook een klein beetje zwetend en hijgend) stappen we op het vliegtuig. Ook de rest van onze reis verloopt zonder problemen en donderdagnamiddag komen we toe in het race hotel.
wouter copenhagen

Read more